Free Image Hosting

ماجرای حضرت رسول و دعبل مداح

 

 

 

دعبل خزاعى  شاعری که در رثای اهل بیت شعر می سرود و در صحنه ای که برای ما آشناست در محضر امام هشتم به ذکر مناقب و مصیبت امام حسین پرداخت.
پسرش علىّ بن دعبل مى گويد: لحظات آخر عمر پدرم دعبل فرا رسيد ديدم در حال جان دادن است ، در آن حال رنگش تغيير كرد و صورتش سياه شد و زبانش گرفت و با اين حال مرد، من درباره حقانيت مذهب او (مذهب تشيّع ) در شك افتادم كه آيا حق است يا نه ، اگر حق است پس چرا پدرم در حال جان دادن اين گونه بد حال گرديد؟ (كه نشانه عاقبت بد است )، همچنان اين شك و ترديد در من بود و حيران بودم تا اينكه پس از سه روز پدرم را در عالم خواب ديدم كه لباس سفيد در تن داشت و كلاه سفيد بر سرش بود، گفتم : اى پدر، خدا با تو چه كرد؟
گفت : پسرم ! آنچه را هنگام جان كندن از من ديدى كه صورتم سياه شد و زبانم گرفت به خاطر آن بود كه من در دنيا شراب خورده بودم ، و همچنان در آن حال بودم تا اينكه رسول خدا (ص ) ملاقات نمودم كه لباس سفيد در تن داشت و كلاه سفيد بر سرش بود، به من فرمود: تو دعبل هستى ؟
گفتم : آرى اى رسول خدا.
فرمود: از اشعارى را كه در شاءن فرزندان من سروده اى بخوان ، من اين دو شعر را خواندم :

 

لا اضحك اللّه سنّ الدّهر ان ضحكت

                                           و آل احمد مظلومون قد قهروا

 

مشرّ دون نقوا عن عقر دارهم

                                    كانّهم قد جنوب ماليس يغتفر

 

اى دندان روزگار، خداوند تو را نخنداند، اگر روزى خنديد، با اينكه آل محمّد (ص ) مظلوم واقع شده و توسط دشمنان مورد خشم قرار گرفتند.
آنها طرد شده و از خانه هاى خود تبعيد گرديدند به گونه اى كه گويا گناه نابخشودنى نموده اند.
پيامبر (ص ) فرمود: احسنت ، سپس از من شفاعت كرد و لباس و كلاه خود را به من داد، همين لباس و كلاهى كه مى بينى ، اهدائى آنحضرت است.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم مهر 1393ساعت 11:41  توسط تاجر شيرازي  | 

إِنَّ الْمَرْأَةَ رَیْحَانَةٌ وَ لَیْسَتْ بِقَهْرَمَانَةٍ

 

ایام برگزاری بازی های آسیایی بود تلویزیون هم طبعا مسابقات را پخش می کرد وجه تمایز این سالها پخش مسابقات زنان در بعضی از رشته ها بود که در بعضی از رشته های زنان منجر به  مدال هم شد.دائما بعد از کسب طلا صحنه های آهسته پخش می شود و زیر نویس می شود:

واقعاً همه بايد قلباً از زنان ورزشكار ما كه در ميدانها با حجاب، با عفاف، با متانت و با وقار حاضر مي‌شوند، تشكر كنند.»(مقام معظم رهبری)


 این تناقض آشکار و این کج فهمی مسئولین صدا و سیما ضرری جبران ناپذیر برای کشور خواهد بود.گزارشگران اعزامی به کره البته با هزینه بیت المال هم که در حین پخش صحنه ها تاکید دارند که بانوان کشورمان نشان دادند با حجاب اسلامی هم می توان قهرمان شد و تلویزیون هم صحنه هایی را نشان می دهد که یک زن ایرانی که چیزی شبیه جوارب کف سر خودش کشیده و گردن و سینه و پاهایش کاملا به روش حجاب اسلامی ورزشی عیان است و لنگش در هوا لگد پارنی می کند به ورزشکاران غیر مسلمان!!قاعدتا  بقول گزارشگر ورزشی این قهرمان ملی ماست با حجاب اسلامی که علی الاصول عفاف و وقار و متانت از سر و رویش می ریزد آنهم با لباسها چسبان که تمام احجام بدن در آن نمایان است البته طبق اصول حجاب اسلامی!!!

خودمان را هم مسخره کرده ایم  همین عربهایی که از ایشان متنفریم لااقل رسما به منع حجاب در بعضی رشته ها اعتراض کردند .قطر و عمان در اعتراض به ممنوعیت حجاب از بعضی رشته ها انصراف دادند.

وقتی حجاب را به یک تکه پارچه خلاصه می کنیم و قهرمان زنمان می شود این چه انتظاری داریم از آینده کشور.

می گویند ما متحجریم  و ... اما واقعیت این است وقتی که زنان ما قهرمانی را در بیرون از خانه ها جستجو کنند نتیجه اش این میشود که از این شهر به آن شهر به دنبال ارتقا مدرک تحصیلی باشند و در این کلاس و آن کلاس به دنبال کسب انواع و اقسام مهارتهای ورزشی.

 

 پی نوشت 1:در خبرها آمده بود سیاست‌های رژیم اشغالگر قدس برای افزایش جمعیت 2،3 فرزند است و هر خانواده صهیونیست باید 4 فرزند داشته باشد و هر زن آمریکایی  نیز که 7 فرزند داشته باشد او را بعنوان قهرمان ملی می شناسند.


 

پی نوشت2: آیت‌الله عبدالله جوادی آملی : ما خیال می‌کنیم کمال زن در این است که برای ما برود مدال بیاورد، کمال زن در مادر شدن است، در فرزند تربیت کردن است، کمال زن در اصلاح جامعه است، چرا عواطف در جامعه کم است، زن از همین حقیقت خلق شده است، به ما گفتند بیراهه بروید ما هم گفتیم چشم، فضیلت زن در این نیست، که زن و دختر ما برود پایش را دراز کند و یک کسی را بزند و برای ما مدال بیاورد، فأین تذهبون، به کجا داریم می‌رویم.هفت سال کودک باید در دانشگاه عاطفه باشد، تنها کسی که می‌تواند عاطفه را به جامعه ببرد،‌ تنها کسی که می‌تواند عاطفه را به جان انسان تزریق کند آغوش مادر است(تاریخ خبر 17 مهرماه 1393)

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم مهر 1393ساعت 13:6  توسط تاجر شيرازي  | 

میر عماد کجاست؟

 

مسجد مقصود بیک  معروف به مسجد ظلمات از جمله مساجدی است که در اصفهان کمترشناخته شده است.از میدان امام از کنار چاه حاج میرزا در راستای کوچه به مسجدی میرسیم که بنا به کتیبه آن در سال 1011 هجری قمری ساخته شده است  که بنا به کتیبه ها در زمان شاه عباس و توسط مقصود بیگ بنا شده است .کتیبه های مسجد خط علی امامی و محمدرضا امامی را در خود جای داده است.محراب نفیسی نیز داخل شبستان مسجد وجود دارد.عنصر شاخص این مسجد وجود قبر میرعماد استاد مسلم نستعلیق و از مفاخر دوران صفویه می باشد که در گوشه ای از این مسجد قرار دارد که کمتر کسی از آن خبر دارد.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم شهریور 1393ساعت 10:11  توسط تاجر شيرازي  | 

داماد جان کری

 

 

انتشار این خبردر صورت صحت واقعیتی خنده دار و به نظرم یک تحلیل کاملا بی غرض و ساده و بی پیرایه از مذاکرات هسته ای است.در چند خط همه چیز را توضیح داده است .و وضعیت را تشریح کرده است .

 

داماد ایرانی جان کری در فیس بوکش نوشت : مذاکرات ایران و 5+1 زندگی من را نابود کرده است و همسرم از من طلاق می خواهد.

به گزارش دانا  به نقل از بوتیا نیوز، برایان ناهید داماد کرمانی جان کری وزیر امور خارجه ی آمریکا در صفحه ی فیس بوک شخصی اش با ارسال پستی نوشت : مذاکرات ایران با ۵+۱ خیلی طول کشیده و به علت اینکه منافع اسرائیل را در کنار منافع آمریکا قرار داده وجان کری از آن دفاع میکند ؛ تیم ایرانی حاضر به کوتاه آمدن نیست ، به همین دلیل احتمال به نتیجه رسیدن بسیار ضعیف است ، نمی دانم چه اصرار بیهوده ای برای توافق دارند؛ دامنه ی مذاکرات ایران به زندگی من که یک ایرانی نیز هستم هم باز شده و زندگی من را نابود کرده است و همسرم از من طلاق می خواهد.
نمی دانم طلاق خواستن وی از من بخاطر مذاکرات ۵+۱ یعنی چه ؟ مگر در مذاکرات زورتان به ایران نمی رسد و باید تلافی این ضعف را من بدهم.
زندگی من در حال نابودی است و من تمام تلاش خود را خواهد کرد که زندگی ام نابود نشود.
برای مذاکرات ، برای آژانس هسته ای و برای خودم متاسفم.
من آدم سیاسی ای نیستم ؛ اما سیاست زندگی من را نابود کرد.
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم تیر 1393ساعت 12:49  توسط تاجر شيرازي  | 

گروه داعش ایرانی



سالها پیش  وقتی ناآرامی های  کشورهای عربی را می دیدم می گفتم عرب جماعت خوی وحشیگری دارد اما سوریه ای ها اینطور نیستند و سوریه چه کشور خوبی است و چه مردم با فرهنگی و .... تا اینکه حوادث سوریه بوجود آمد حالا بماند که یک عده تروریست وحشی از کشورهای دیگر هم آمدند اما بالاخره عده ای از این وحشی گری های سوریه حاصل عمل خود مردم این کشور است.صحنه های فجیع اعدام و ذبح و تعدی به مزارات مقدس  و نبش قبر و تخریب مساجد و  مناره ها و کلیساها از این دسته اقدامات است.تصویر زیر یکی از نمونه های  این اقدامات  در سوریه است حمله به یک کلیسا و نبش قبر یک راهبه مسیحی و خرد کردن استخوانهای وی...


چند روز پیش هم یک عده کج فکر البته به تحریک تعدادی از سایتها و البته سخنان یکی از نمایندگان مجلس در برابر مقبره پوپ تجمع کردند و اقدامات زشت و  شعارها و پلاکاردهایی  با تمثال رهبری و پرچمهای یازهرا که مستمسک سایتها و شبکه ها و معاندین جمهوری اسلامی شد. همچنان هم طبق معمول امامان جمعه و اعضای شورای شهر و انجمنها و دانشگاها و ... در حال موضع گیری هستند .قصد دفاع از فرای یا موضوع وصیت و تاریخچه بنای کاملا ایرانی و نه امریکایی و اشعار استاد همایی  و .... را ندارم  که همه اینها واضح در سایتهای دیگر موجود است آنچه برایم جالب بود این فراز از بیانیه این گروه بود که می فرمایند:


.....یک روز همایش بزرگ فتنه گران را در شهر شهیدان برگزار می کنند، یک روز خانم اشتون را به اصفهان می آوردند، امروز هم در صدد ایجاد نگرانی و تشویش اذهان امت حزب الله هستند. لذا با هوش و ذکاوت و بصیرتی که در شما سراغ داریم می دانیم که اجازه نخواهید داد چنین اتفاقی بیفتند.
 
ما که دستمان به ایشان نمی رسد (شما بفرمایید:) خدا می داند اگر جنازه ی نجس و کثیف صهیونیست “ریچارد فرای” را به شهر شهیدان بیاورند غسل شهادت می کنیم، کفن می پوشیم، آن را تحویل گرفته می سوزانیم و خوراک سگ های بیابان می کنیم و همچنین قبر استاد وی پروفسور پوپ را نیز در کنار پل خواجو بر سرش خراب می کنیم و با خاک یکسان می کنیم تا هوس چنین جنایاتی به ذهن هیچ منافق دیگری نرسد.
 
والسلام

مردم شهید پرور اصفهان

۲۰ فروردین ۱۳۹۳ همزمان به روز انرژی هسته ای







این نشان می دهد در هر کشوری و هر جایی حتی ایران شیعی و اسلامی هم استعداد  داعش و جیش العدل و تکفیری شدن وجود دارد.
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393ساعت 10:59  توسط تاجر شيرازي  | 

به احترام استاد باستانی پاریزی

باستانی پاریزی  یک  استاد و نویسنده بی نظیر بود نوشته های زیبا و پر از اطلاعات پر مغز و مفید که تاریخ  در آن موج میزد . یادش بخیر زمانی در نوشته هایش می خواندم که:

من اکنون شصت سال دارم سه سال دیگر به عمری می رسم که بیشتر پیغمبران و اولیاء هم نتوانستند از آن عبور کنند .مقصودم 63 سالگی است.اصرار به عمر طولانی ندارم که اگر طول عمر را در عرض آن ضرب کنند معمولا نتایج همه عمرها حدود همدیگر است.

این هم از سروده باستانی پاریزی که به مناسبت بهار گفته بود:

در گوش من صحیفه تبریک عید گفت
سالی دگر از عمر تو ای بی خبر گذشت
نشکفته غنچه های بهار امید و عشق
دیدی که عمر همچو نسیم سحر گذشت
روح کهن نه تازه شود از حلول عید
راح کهن بیار که ابم ز سر گذشت
تبریک نیست- تسلیت است اینکه دوست را
گوئی خوشا ز عمر تو سالی دگر گذشت

از جمله کسانی که همیشه با خودم می گفتم بعد از رفتنشان عزیز می شوند و مردم تازه به ایشان توجه می کنند باستانی پاریزی بود که بقول  شاعر:

کاشکی صاحب هنر را زنده گان مرده دوست            در زمان زنده بودن مرده می پنداشتند

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم فروردین 1393ساعت 10:35  توسط تاجر شيرازي  | 

بی نقابان دیروز با نقاب شده اند....

چندی پیش مقاله ای می خواندم از دکتر جمشید قائمی به نام خوشگذرانی و خشونت در صفویه که اشاراتی داشت به سبک پادشاهی از شاه عباس اول تا شاه سلطان حسین و جنایاتی که ایشان در حق فرزندانشان و اطرافیان می کردند البته جدای از خدمات صفویه در هر حال  قسمتی از این مقاله در باب فساد شهر قابل توجه است:


در روزگاري كه شاهان و شاه زادگان در كنج حرم سراها به عشرت با زيبا رويان و شرب خمر خوگرفته بودند و پيوسته اين روش را تا پايان زمامداري خود مكّررمي گردانيدند ، عجب نيست كه بسياري از اتباع آنان درشهرها و به خصوص روسپي  ها در پايتخت یعنی اصفهان، تن به اين گونه عشرت ها سپارند و بي ترديد در بيشتر شهرهامركز ثقل اين گونه مردمان بوده است . اولئاريوس تنها شهر اردبيل را از روسپیخانه هامستثني مي كند و گويد به دليل آنكه اين شهر آرامگاه اجداد اين خاندان است از اينمركز خبري نيست؛ اما از وجود چنين مراكزي در اكثر شهرها ياد مي كند (اولئاريوس،آنها را در ميدان شاه اصفهان ديده كه به راحتي « فاحشه ها » ، خود را در معرض فروش مي گذاشتند و پشت مدرسة صدر و نزديك مدرسه صفويشاه و محلة كران (حوالی احمد آباد فعلی) واز محله هاي بي نقابان چهار باغ، كه محل اجتماع اين گونه زنان بود ، نام مي برد (شاردن،  )، همچنين از مالياتي كه دولت صفوي از آنان مي ستاند ، سخن مي راند واين طور به نظر مي رسد كه وقاحت عمل تا بدانجا بود كه دولت نيز بخشي از درآمدخود را از طريق خود فروشي اين گونه زنان به دست مي آورد . او در اصفهان از12000زن رسمي ماليات دهنده ياد مي كند و مي گويد اين بجز كساني است كه خويشتن را خصوصي ترجلوه مي دهند . ماليات دريافتي از زنان رسمي را شاردن ، هشت هزار تومان، معادل تقريبي سيصدو هشت  هزار ليور، مي نويسد (شاردن، )

  مينورسكي  آورده است و11000فاحشة معلوم الحال در اصفهان  ثبت شده سانسون  نیز مي نويسد - شاه عباس «دستور داده بود براي اينكه چنين پول ناپاكي ! (مالیات )وارد خزانه نشود ، صرفا این پول  برای تهية مشعل  ، وچراغاني و آتش بازي و امثال اينها  صرف شود ....


بر طبق آمار داده شده از سیاحان خارجی 11000 الی 12000 زن فاسد در اصفهان آنروز رقم عجیبی است چرا که طبق اقوال نهایت جمعیت اصفهان در اوج دوران صفوی و پایتختی از 700 هزار نفر متجاوز نیست و این بدان معنی است که از هر 60 نفر یکی در زمره این صنف قرار داشته است که قاعدتا از این 60 نفر حدود 30 نفرشان هم مرد بوده اند.نکته جالب بعدی میزان مالیات دریافتی از این گروه است 8000 تومان در سال عدد فوق العاده ای است چرا که طبق اخبار برای مثال بلدیه آنروزها با 500 تومان خیابانی مانند چهارباغ خواجو را احداث می کرد  و تجاری مانند ملک التجار نیز حاضر بودند با 7000 تومان  عمارتی در ظرافت و زیبایی هفت دست را به جهت جلوگیری از تخریب از ظالمی همچون ظل السلطان بخرند.باید بدانیم  شاردن و دیگر سیاحان بین سالهای 1677-1632  این گزارشها را داده اند.علی ای حال صرف 8000 تومان سالیانه برای روشنایی شهر و جشنها هم از نکات دیگر  روحیه حکومت صفویه در ایران است.متاسفانه  بی نقابان دیروز  با نقابان امروز شده اند.کافی است سری به دانشگاه ها خیابانها پارکها و کافی شاپها بزنیم.من نمیدانم از جمعیت امروز شهر اصفهان که حدود 1700000(یک میلیون و هفتصد هزار نفر) تخمین زده می شود  چه تعداد با نقاب ثبت نشده داریم اما بدیهی است شهرداری و دولت در شرایط تحریم  می توانند درآمد خوبی از این سرمایه ملی !!!!!!!به جیب بزنندآن هم به اسم مالیات......

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم بهمن 1392ساعت 19:22  توسط تاجر شيرازي  | 

روایت یک روزنامه نگار ایرانی از اسرائیل


متن زیر از سایت دویچه وله انتخاب شده است.نقادانه نوشته شده است. محض اطلاع بر مبنای دلار 3000 تومانی هر شکل واحد پول اسرائیل معادل 850 تومان ما می باشد.جالبه!!!!



اسرائيلی‌ها کشور خود را سرزمین شیر و عسل می‌نامند. شیر، از نظر آن‌ها مظهر برکت و ثروت است و عسل نماد خوشبختی. به‌میان آن‌ها می‌روم تا ببینم آیا ۶۵ سال پس از تاسیس اسرائيل واقعا ثروتمند و خوشبخت هستند؟

روایت یک روزنامه‌نگار ایرانی:

به‌راستی اسرائيل ۶۵ سال پس از اعلام موجودیت چگونه جامعه‌ای است؟ چنان که در قانون اساسی آن تصریح شده کشوری "یهودی و دموکراتیک"؟ یا جامعه‌ای مرکب از شهروندانی با نژادها و مذاهب گوناگون؟ چرا در سال‌های اخیر جمع‌ بزرگی از شهروندان این کشور در اعتراض به "گرانی و بی‌عدالتی" دست به تظاهرات خیابانی زده‌اند؟

آیا شرایط زندگی‌ آن‌ها آنقدر سخت است که مجبور به اعتراض شده‌اند؟ در شرایطی که مناسبات اسرائیل و همسایگان عرب آن همچنان تیره است، اعراب در این سرزمین چگونه زندگی‌ می‌کنند؟ جایگاه یک میلیون و ۲۰۰ هزار روس و دست‌کم ۲۵۰ هزار ایرانی‌‌تبار در این کشور چیست؟

و سرانجام در حالی که گسترش شهرک‌های یهودی‌نشین به بزرگ‌ترین مانع تحقق صلح خاورمیانه تبدیل شده، چرا دولت همچنان به این کار ادامه می‌دهد؟

اولین‌ گزارش: نگاهی به زندگی‌ روزمره اسرائيلی‌ها و مشکلات اقتصادی آن‌ها:


در نگاهی به زندگی روزمره مردم عادی اسرائيل، در می‌یابم که "شیر" دست‌کم بخشی از کلسیم و "عسل" بخشی از شیرینی‌ خود را باخته است. هنگامی که در نخستین روز سفر خود، در یک کافه‌ کاملا معمولی یک فنجان کاپوچینو را به قیمتی نزدیک به ۲۰ درصد گران‌تر از کافه‌های لوکس آلمان می‌نوشم، تازه می‌فهمم که چرا در دو سال گذشته شهرهای بزرگ اسرائیل بارها شاهد تظاهرات گسترده علیه گرانی، افزایش قیمت خدمات عمومی و رشد بیکاری بوده‌اند.

. اجاره‌ها همواره رو به افزایش است و میانگین نرخ آپارتمان‌های تازه‌ساز در مناطق مسکونی شهرهای بزرگ اغلب حتی از کلان‌شهرهای اروپایی بالاتر است.

محله‌ای پست، آپارتمانی کلنگی و اجاره‌ای اروپایی

"سوتلانا خابسنکی"، روانشناس روس‌تبار ۱۳ سال پیش به اسرائیل مهاجرت کرده و اکنون در شهر "پتیح تکوا" در ۲۵ کیلومتری تل‌آویو زندگی می‌کند. از همین شهر، اتوبوس‌ها و مینی‌بوس‌های لوکس، مسافران را با کرایه‌ای کمتر از اتوبوس‌ها و مینی‌بوس‌های لکنته شهری به شهرک‌های یهودی‌نشین مناطق اشغالی در کرانه باختری رود اردن می‌برند. فاصله پتیح تیکوا تا کرانه باختری نیم‌ساعت بیشتر نیست.

خانم خابنسکی به من می‌گوید که برای آپارتمان تقریبا ۶۵ متری خود ماهانه ۲ هزار و ۶۰۰ شکل (معادل ۵۶۵ یورو) اجاره می‌پردازد. هزینه‌های جانبی، مثل برق و نظافت ساختمان در این رقم منظور نشده است.

تراکم پیاده و سواره و سروصدای خودروهائی که اغلب آثار تصادف‌های کوچک را بر بدنه دارند، در پتیح‌تیکوا بیداد می‌کند. پتیح تیکوا یکی از شلو‌غ‌ترین شهرهای نزدیک به تل‌آویو است. بخش عمده این شهر محل سکونت لایه‌های کم‌درآمد شهری و یهودیان مهاجری است که از روسیه، یمن، سومالی، سودان و خیلی کشورهای دیگر به اسرائيل آمده‌اند.

دولت مدت‌ها است می‌کوشد مهاجران غیرقانونی سودان و اریتره را با پرداخت پول و امکانات به بازگشت یا رفتن به کشوری ثالث تشویق کند. تعداد آن‌ها ۵۵ هزار نفر برآورد می‌شود. خانم خابنسکی می‌گوید که بخش قابل توجهی از سودانی‌ها در یکی دو سال گذشته به پتیح‌تیکوا آمده‌اند.

او آپارتمانش را به من نشان می‌دهد: آپارتمان به لحاظ کیفیت با استانداردهای غربی، کلنگی محسوب می‌شود. در طبقه چهارم ساختمانی کهنه و بدمنظر در کنار یک خیابان پر رفت و آمد واقع شده و فاقد آسانسور است. پنجره‌ها یک‌جداره هستند و هر صدائی از بیرون به آن نفوذ می‌کند.

مستاجر، روانشانس‌ کودک است. او به من می‌گوید که برای شهرداری، مدارس مذهبی و به صورت خصوصی کار می‌کند و درآمدی بیش از ۱۲ هزار "شکل" در ماه دارد. شکل واحد پول اسرائيل است. یک یورو با ۷ /۴ شکل معاوضه می‌شود.

تابلوی اعلانات یک بنگاه معاملات ملکی در خیابان لوینسکی تل‌آویو: سویت ۱۷ متری ۳۵۰ هزار شکل، حدود ۷۶ هزار یورو!

بهشت گیاه‌خوارن

در نگاهی گذرا به تابلوهای قیمت به این نتیجه می‌رسم که اسرائیل می‌تواند بهشت گیاه‌خواران باشد. انواع میوه، سبزی‌جات و صیفی‌جات، دست کم ۵۰ درصد ارزان‌تر از آلمان است. اما آن‌که گیاهخوار نباشد از گرانی رنج می‌برد. نوشیدنی‌ها، چه الکلی و چه غیرالکلی، گوشت گاو، گوسفند، مرغ، تخم مرغ، انواع لبنیات، مواد بهداشتی و حتی نان دست کم ۳۰ تا ۵۰ درصد گران‌تر از آلمان است.

رشد جمعیت و افزایش قیمت‌ها

صندوق بین‌المللی پول اکتبر امسال (۲۰۱۳) فهرست درآمد سرانه کشورهای مختلف را منتشر کرد. مشکلات اقتصادی شهروندان عادی اسرائيل زمانی برایم ملموس‌تر می‌شود که اسرائيل را با محل زندگی خودم در آلمان مقایسه می‌کنم. در فهرست صندوق بین‌المللی پول آلمان با سالانه نزدیک به ۴۴ هزار دلار درآمد سرانه در ردیف هجدهم قرار دارد و اسرائيل با درآمد سرانه ۳۴ هزار و ۶۵۱ دلار در جایگاه بیست و ششم نشسته‌ است.

اما صرفنظر از سبزیجات و وسایل حمل‌ونقل عمومی در اسرائيل همه‌چیز را گران‌تر از آلمان می‌یابم. چرا؟

این پرسش را با چند شهروند اسرائيلی در میان می‌گذارم. پاسخ‌ها تقریبا یکسان هستند: «ما ارتش بزرگی داریم. هزینه این ارتش باید از محل درآمدهای عمومی پرداخت شود. اسرائيل کشور کوچکی است و به علت ادامه مهاجرت‌ها بر تعداد شهروندانش دائما افزوده می‌شود. در این شرایط طبیعی است که با کمبود و گرانی مسکن و کالاهای اساسی و مصرفی روبرو گردیم.»

مساحت اسرائیل تنها حدود ۲۲ هزار کیلومتر مربع است. یعنی ۷۵ برابر کوچک‌تر از ایران. جمعیت اسرائیل اکنون بر اساس آمارهای رسمی به اندکی بیش از ۸ میلیون نفر رسیده است. ۷۵ درصد این جمعیت را یهودیان، نزدیک به ۲۱ درصد آن‌ها را عرب‌ها و ۴ درصد بقیه را گروه‌های دیگر تشکیل می‌دهند.

بخش قابل توجهی از خاک اسرائیل به دلایل جغرافیائی یا امنیتی و یا دشواری تامین خدمات شهری قابل سکونت نیست. به این دلیل، در شرایطی که برج‌های مسکونی در کشورهای غربی محبوبیت خود را کاملا از دست داده‌اند، رشد عمودی در شهرهای بزرگ اسرائيل به ویژه تل‌اویو ادامه دارد. وقتی از فراز برج ۵۰ طبقه "آذری ایلی" به‌زیر پایم نگاه می‌کنم، دریائی از برج‌های بلند را می‌بینم که بسیاری از آن‌ها هنوز خالی به‌نظر می‌رسند.

زمینه عملی رشد شهرک‌های یهودی‌نشین

یکی از نتایج کمبود خاک و گرانی مسکن در شهرهای بزرگ، استقبال یهودیان از سکونت در شهرک‌های یهودی‌نشین است.

شهرک‌سازی، به‌رغم اعتراضات بین‌المللی در مناطق اشغالی با سرعت ادامه دارد. یک خانواده اسرائيلی ۷ نفره، با پرداخت یک‌سوم هزینه خرید یک آپارتمان ۴ اتاقه در شهر، می‌تواند در اینجا یک ویلای شخصی لوکس با ۲۵۰ متر مربع زیربنای مسکونی بسازد.

وسیله رفت‌وآمد به این شهرک‌ها، با ۵۰ درصد یارانه دولتی تامین می‌شود. برخلاف تنوع قومی بسیار در شهرها، جمعیت شهرک‌های یهودی‌نشین را تنها یهودیان مذهبی و بیش‌از همه اشکنازی‌ها تشکیل می‌دهند که دارای تبار اروپائی هستند و والدین آن‌ها پس از جنگ جهانی دوم به "سرزمین موعود" مهاجرت کرده‌اند.

تنوع قومی در شهرهای بزرگ

تا پیش از سفر، از اسرائيل تصور جامعه‌ای یکدست را داشتم که تنها یک پنجم جمعیت آن ‌را اعراب و بقیه را یهودیان تشکیل می‌دهند. اما در نخستین روزها، تنوع قومی را در شهرهای بزرگ به ویژه حیفا و تل‌اویو کاملا چشمگیر می‌یابم. علاوه بر شهر پتیح تکوا، در خیابان لوینسکی تل‌آویو که ایستگاه مرکزی اتوبوس‌های شهری در آن مستقر است، تعداد بی‌شماری رنگین‌پوست می‌بینم. این رنگین‌پوستان، که اغلب یا یهودی یا مسیحی هستند، به دلیل فشارهای اجتماعی از سودان، سومالی، یمن و سایر کشورهای آفریقائی به اسرائیل مهاجرت کرده‌اند.

مهاجران روسی با حدود یک ‌میلیون و ۲۰۰ هزار نفر، بزرگ‌ترین گروه مهاجر را در اسرائيل تشکیل می‌دهند.

۶۰۰ هزار نیروی آماده جنگ

روزهای آخر هفته، در ایستگاه‌های قطار و اتوبوس شهرها با انبوه سربازان دختر و پسری روبرو می‌شوم که برخی از آن‌ها در حالی که هنوز مسلسل خود را بر شانه دارند، به مرخصی می‌روند. اینجا است که در می‌یابم چرا بسیاری از مردم اسرائيل هزینه سنگین ارتش را عامل گرانی مسکن و کالاهای اساسی و مصرفی می‌دانند.

در پژوهش‌های خود خوانده‌ام که ارتش اسرائيل دارای ۱۷۶ هزار و ۵۰۰ نظامی زن و مرد است. خدمت سربازی اجباری و برای مردان سه سال و برای زنان دو سال است. هیچکس نمی‌تواند از خدمت سربازی سرپیچی کند و در این صورت با مجازات زندان روبرو خواهد بود. اما زنان می‌توانند به‌جای خدمت در ارتش، دوران نظام وظیفه خود را در خدمات اجتماعی و درمانی سپری کنند.

ارتش اسرائيل بیشتر به نیروی ذخیره متکی است. مردان تا پایان ۴۲ سالگی، زنان تا پایان ۲۴ سالگی و افسران تا ۵۱ سالگی در حالت آماده به خدمت به‌سر می‌برند. آن‌ها هر سال یک‌ماه برای حفظ توانائی رزمی خود در دوره‌های باز‌آموزی ارتش شرکت‌می‌کنند. تعداد افراد ذخیره نزدیک به ۴۲۰ هزار نفر برآورد می‌شود. به این ترتیب ۷ و نیم درصد جمعیت اسرائيل همیشه آماده به خدمت نظام است.

۴ /۷ درصد بودجه دولت اسرائيل هرساله صرف ارتش می‌شود. بودجه ارتش بعد از بودجه بهداشت (۸ درصد) بالاترین سهم را از بودجه کل کشور جذب می‌کند. بودجه ‌آموزش و پرورش نزدیک به ۶ درصد و یک و نیم درصد کمتر از ارتش است.

حمل و نقل عمومی، ارزان و آسان

برخلاف گرانی مسکن و مواد غذائی، دخانیات، مشروبات الکلی و غیرالکلی، وسایل نقلیه عمومی در اسرائيل نسبت به کشورهای غربی هنوز مناسب است.

تل‌آویو، اورشلیم و حیفا (اسرائیلی: حایفا) به‌لحاظ وسعت و جمعیت مقام‌های اول تا سوم را در میان شهرهای اسرائيل دارند. در این سه‌شهر اتوبوس‌های شهری مسافران را در مسیرهای طولانی که گاه به بیش از ۳۰ کیلومتر می‌رسد، با ۶ /۶ شکل (برابر ۴ /۱ یورو) جا به جا می‌کنند.

در مقابل اتوبوس‌ها و مینی‌بوس‌های خطی اغلب لکنته و پر سروصدا، راه‌آهن اسرائيل که تل‌آویو را به شهرهای دیگر وصل می‌کند، مدرن و تمیز و به لحاظ کرایه مناسب است. اتوبوس مسافران را با ۲۴ شکل (حدود ۵ یورو) به اورشلیم می‌برد. هزینه رفت و برگشت قطار از تل‌آویو به حیفا تنها حدود ۱۰ یورو است.

برکت و خوشبختی برای که؟

در کشوری که مردمش آن را سرزمین شیر و عسل می‌خوانند، تا آنجا که من به‌عنوان یک مسافر می‌توانم برآورد کنم، عمده برکت و خوشبختی سهم کسانی است که در خانه‌ها و آپارتمان‌های لوکس و گران شمال تل‌آویو و محله‌های اعیانی اورشلیم، حیفا و شهرهای دیگر زندگی می‌کنند. جنوب تل‌آویو، محله‌های قدیمی اورشلیم و مناطق عرب‌نشین حیفا و عکا، بیش‌تر میدان قزوین و گمرک و خیابان مولوی را در ۵۰ سال پیش برای من تداعی می‌کنند.

در بازار قدیمی یافا که بیشتر محل تجمع خنزرپنزری‌ها و پیشه‌وران و صنعتگران خرده‌پا است و شباهت زیادی به بازار سیداسماعیل قدیم تهران دارد، مرد میانه‌سالی را می‌بینم که در یک مغازه فرش فروشی فقیرانه سخت مشغول چانه‌زنی با دو مشتری است. از حرکات و طرز بیان او حدس می‌زنم ایرانی باشد. حدسم درست است. آقای شوقی، از یهودیان اصفهان است که سال‌ها پیش به اسرائيل مهاجرت کرده و حالا دارای پنج فرزند بالغ است.

وقتی درباره زندگی در اسرائيل می‌پرسم می‌گوید که کاملا راضی است. او چند سال است بازنشسته شده و در عین‌حال به کار فروش فرش مشغول است. به‌گفته آقای شوقی: «در اسرائيل، هرکس به سن‌بازنشستگی برسد، فارغ از این که کار کرده باشد یا نباشد، دست‌کم ۳ هزار شکل حقوق بازنشستگی ماهانه دارد.»

نمائی از یک مرکز خرید بزرگ در قلب تل‌آویو. قیمت‌هائی بعضا بالاتر از لندن و پاریس و برلین

اگر رقمی که آقای شوقی اعلام می‌کند درست باشد، بازنشستگان سالانه حدود ده هزار دلار در اختیار دارند که کمتر از یک سوم میانگین درآمد سرانه است. اما یک مهاجر روسی می‌گوید: «مادر خود من چند سال پیش درگذشت. او که تنها زندگی می‌کرد، تنها ۱۸۰۰ شکل می‌گرفت.» این می شود سالانه ۲۱ هزار و ۶۰۰ شکل که برابر است با ۶ هزار و ۲۰۰ دلار. یعنی حدود یک پنجم میانگین درآمد سرانه. تصور این که بتوان با چنین درآمدی در اسرائيل زنده‌ ماند، برای من بعید است.

درگیر فشار اقتصادی، آزاد از فشار سیاسی

لایه‌های متوسط و متوسط به‌پائین اسرائيل به‌لحاظ مالی فشار سختی را تحمل می‌‌کنند. اما چند چیز دارند که در سایر کشورهای خاورمیانه، اصلا وجود ندارد: آزادی‌های فردی و اجتماعی، مدارا و شهرهائی که تقریبا همه در کنار مدیترانه قرار گرفته‌اند و امکان استفاده از هوائی را به آن‌ها می‌دهند که دست کم ۹ ماه سال گرم یا معتدل است.

با توجه به شهرت موساد و سیاست خارجی دولت اسرائیل، هنگامی که در کلن سوار بر هواپیما می‌شوم، به‌عنوان کسی که نام تهران را به‌عنوان زادگاه خود در گذرنامه دارد، بیمناک برخورد با فضائی پلیسی/امنیتی و حتی بازجوئی در فروگاه و حتی جلوگیری از ورود به‌خاک اسرائيل هستم. اما در فرودگاه بن‌گوریون، ایستگاه‌های قطار، ترمینال اتوبوس‌های شهری و گذرگاه‌های مهم از حضور پلیس نشانی نمی‌‌یابم. تنها در ورودی مراکز خرید بزرگ، مامورانی غیرنظامی و در استخدام همان مراکز از زنان می‌خواهند کیف دستی خود را به آن‌ها نشان دهند و گاه از مردان می‌پرسند که اسلحه دارند یا نه. اما جواب نه، برای آن‌ها کافی است.

چمدان من، که در ورود به فرودگاه بن‌گوریون و خروج از آن کنترل نشده بود، تنها در ایستگاه قطاری به‌صورت سردستی چک می‌شود که مرا از نزدیکی مرز کرانه باختری رود اردن به مرکز تل‌‌آویو می‌برد. اینجا، جائی است که اگر یک فلسطینی توانسته باشد از مرز بسته‌ی کرانه باختری بگذرد، می‌تواند سوار قطار شود و خود را به تل‌آویو یا هرجای دیگر اسرائیل برساند.

در باجه کنترل گذرنامه فرودگاه بن‌گوریون، یک دختر جوان و مودب، نگاه کوتاهی به گذرنامه من و کامپیوتر پیش روی خودش می‌اندازد، مقصد، مدت اقامت و هدف سفرم را می‌پرسد، کارت ورودی لای گذرنامه می‌گذارد و برایم سفری خوش آرزو می‌کند.

وقتی تعجبم را از وضعیت فرودگاه با یک ایرانی تقریبا ۴۰ ساله متولد تل‌آویو مطرح می‌کنم، پاسخ می‌شنوم: «اسرائيل در زمینه امنیتی خیلی قدرتمند است. مطمئن باشید شما هنگامی که در آسمان بوده‌اید، پلیس مرزی اطلاعات شخصی‌تان را دریافت و چک کرده است. بنابراین نیازی به کنترل بیشتر نداشته‌اند.»

آیا مگر قدرت امنیتی آمریکا کمتر از اسرائیل است؟ چندسال پیش هنگامی که می‌خواستم برای شرکت در یک کنفرانس دانشگاهی از تورنتو به شیکاگو پرواز کنم، در دفتر مهاجرت آمریکا دست‌کم بیست دقیقه سین جیم شدم. البته مودبانه.

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم دی 1392ساعت 13:21  توسط تاجر شيرازي  | 

فرزندان انقلاب



مشرق نیوز:جان کری وزیر خارجه آمریکا در توصیف مذاکرات خود در ژنو 4 با محمدجواد ظریف گفته است: "ظریف سه بار سر من فریاد کشید. او می‌گفت چرا توافقات و متن قبلی را به هم زدید؟ من به جواد گفتم تا حالا در طول عمرم هیچ فردی این گونه سرم فریاد نکشیده و مرا این گونه متهم به سوء نیت و بی‌اعتمادی نکرده بود."
 و چه خوب سید الشهدای انقلاب اسلامی شهید بهشتی فرمود:اینا، بیچاره ها، هنوز گیجند! هنوز نمی فهمند شما مردم به کجا رسیدید چقدر رشد کردید. خدا را شکر، یکی از نعمتهای خدا اینه که دشمنای آدم احمق باشند، این هم خودش یه نعمتی است..... لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لا يَسْمَعُونَ بِهَا. نه قلبی دارند درد آشنا، شرق آشنا، مردم آشنا، حق آشنا، اسلام آشنا. نه چشمشان می تواند این درخشندگی انقلاب اسلامی را ببیند، نه گوششان می تواند فریادهای عمیق "مرگ بر آمریکا"ی شما ملت را درست بشنود. ...قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ... بگو با همین خشم (و کینه ای که در دل دارید) بمیرید. (سوره آل عمران،آیه 119)به آمریکا بگویید از دست ما عصبانی باش و از این عصبانیت بمیر.
امام خمینی (ره)نیز فرمود:هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید.

پی نوشت:

بسمه تعالی

جناب آقای رئیس‌جمهور

دستیابی به آنچه مرقوم داشته‌اید در خور تقدیر و تشکر از هیئت مذاکرات هسته‌ئی و دیگر دست اندر کاران است و میتواند پایه‌ی اقدامات هوشمندانه‌ی بعدی قرار گیرد. بی‌شک فضل الهی و دعا و پشتیبانی ملت ایران عامل این موفقیت بوده و در آینده نیز خواهد بود ان‌شاء الله. ایستادگی در برابر زیاده خواهیها همواره باید شاخص خطّ مستقیم حرکت مسئولان این بخش باشد، و چنین خواهد بود ان‌شاء الله.

سیّد علی خامنه‌ای

3/آذر/92

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم آذر 1392ساعت 12:27  توسط تاجر شيرازي  | 

گزارش تصویری سفر شمال شهریور92























+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1392ساعت 9:44  توسط تاجر شيرازي  | 

مطالب قدیمی‌تر